De droogtes van Peru

Het was een lange busrit vanuit Lima naar Nasca. De rit naar Nasca ging langs Pisco en Ica, dit waren de dorpjes die net een maand ervoor waren getroffen door de aardbeving. Het had een sterkte van 7.8 op de schaal van richter. Alles lag plat en dat konden we ook zien vanuit de bus. Wij waren alleen toeschouwers kijkend achter het glas. Vele gebouwen waren er niet meer en hier en daar zag je tenten die gedoneerd waren door hulporganisaties.

Hoe dan ook het leven ging gewoon door. Mensen waren volop bezig met het opruimen van het puin. De bus moest toen ook een andere weg nemen doordat bruggen in elkaar waren geklapt.

Na een hele dag in de bus te hebben gezeten kwamen we ´s avonds aan in Nasca. Een dorpje midden in de woestijn. Er is er ook werkelijk niets. Je bent daar alleen om de lijnen van Nasca te bekijken en/of de begraafplaatsen te bezoeken.

Het irritante van Peru was, dat je nog niet eens met 1 voet uit de bus was of lokale mensen kwamen naar je toe rennen om je iets te verkopen, een toer aan te bieden of mee te lokken naar hun hostel/hotel. Je kan je natuurlijk voorstellen dat als je 10 a 15 uur in de bus hebt gezeten dat je honger hebt en moe bent en totaal geen zin hebt om die hyenas af te poeieren.

Hier dus ook. Seline en Ewout probeerde een hostel te regelen terwijl ik bij de tassen bleef. Dit was nog op het busperron. De hostel was wat verder weg en Seline en Ewout moesten eerst daar naar toe bellen om uit zoeken of ze nog plek hadden. Na een paar keer proberen te praten met de persoon aan de andere kant van telefoon was het geen succes. We pakte onze spullen om naar een restaurant te gaan en uit te zoeken waar we konden blijven. Ondertussen zat een vent de hele tijd tegen mij te ouwehoeren over hotels en toers, maar ik was best geduldig en probeerde hem beleefd af te poeieren.

Hij had voor de rest zijn kop moeten houden, maar dat deed hij niet. Hij begon nu tegen Ewout. Ewout totaal niet geduldig, snauwde hem af en zei dat ie moest oprotten. Ik zei nog tegen die man dat hij ons gewoon met rust moest laten en dat we eerst moesten eten. Zo gezegd zo gedaan. Na een maaltijd kwamen we tot de conclussie dat die man een goeie aanbieding had en toch maar met hem mee gegaan.

We wilden met z´n drieen een vliegtuigje huren o over de Nasca lijnen heen te vliegen. Deze man had daarvoor ook een toer. Natuurlijk met hele hoge prijzen die wij niet wilden betalen. Na wat heen en weer te hebben gepraat kregen we een goeie prijs door dat Seline en ewout stiekem hadden afgesproken dat zij van de tafel ging en niet geinteresseerd was in zijn bod. Dit hielp, hij belde zo genaamd zijn baas op en verlaagde de prijs. 

De volgende dag moesten we heel erg vroeg op. Om 7 uur moesten we op het vliegveld zijn. Zonder ontbijt natuurlijk liepen we richting het sesna vliegtuigje. Het was ons alledrie de eerste keer in een piep klein vliegtuigje. Seline zat voorin naast de piloot en wij met z´n tweeen achterin.

Toen het vliegtuigje opsteeg voelde je overduidelijk de G-kracht. Het was wel even wennen in het begin. Zodra je lichaam toch maar besloot om niet misselijk te worden kon ik van de vlucht genieten. Het was ongelofelijk mooi om de lijnen en de tekens zo te zien. Somige waren heel gedetaileerd en anderen waren heel grof en groot. Na 25 minuten in de lucht te hebben gezeten vlogen we weer terug naar de luchthaven.

Daar moesten we wachten op een taxi. Dit was bij de prijs inbegrepen natuurlijk. Na 15 minuten te hebben gekletst met de piloot over zijn vlieg ervaringen stapte we de taxi in.

Ik en de taxichauffeur raakte aan de praat. Wij vertelde hem dat we reizigers waren en dat we zo snel mogelijk naar Arequipa wilden. Vanuit Naca waren er alleen nachtbussen en dat vond ik minder aangezien ik heel vaak wagenziek word. Deze man moest ook toevallig naar Arequipa de volgende dag, maar bood ons aan om met hem deze zelfde dag rond 12 uur middendag met hem mee te gaan.

Na ons te hebben af gezet, gingen we ontbijten en erover nadenken of we met hem mee gingen of een nachtbus namen. We kwamen tot de conclusie dat de bus iets duurder uitkwam en dat het misschien wel interessant was om met een ´local´mee te gaan. Het enige wat mij dwars zat, dat ik niemand vertouw en wie was deze man eigenlijk? We namen zijn bod toch aan en stonden om 12 uur met onze spullen voor de hostel op hem te wachten.   

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer