Lake Titicaca Bolivia

Copacabana is een echte hippiedorpje. Wat ik bedoel met hippie... nou net als wij !! Maar dan anders....

Daar had je kleine straatjes met winkeltjes, restaurantjes en barretjes en op de stoep mensen die vaak geen vast adres hebben, proberen hun kleine kunstwerkjes te verkopen aan voorbijgangers. Je zag allemaal soorten armbandjes, kettinkjes en oorbellen. Op een gegeven moment zien ze er allemaal hetzelfde uit en bent ook bezig om 30 keer per dag No Gracias te zeggen aan mensen die hun werkjes aan ons proberen te verkopen.

Hoe dan ook, zonder deze verkopers (hippies) zou het dorpje niet hetzelfde zijn en zou zijn charmes verliezen.

We verbleven in een hostel die heette La Leyenda. Het hostel die zag er ook uit als een sprookje. Heel schattig gebouw met beeldjes die uit muren kwamen en een klein schattig tuintje uitkijkend op het meer. Onze kamer was groot, allemaal hout en we hadden zelfs een ronde tafel met stoelen omheen zodat je daar rustig kon zitten terwijl je uit de 3 ramen naar het meer kon kijken. Seline en haar vriendin ook uit Zwitserland hadden een andere kamer die ook lief was, maar dan met excotische tijgerprint op hun bed.

Alles mooi mooi, behalve de eigenaar van de hostel was alles behalve mooi en schattig. Wat een zure pruim zeg! Echt zo´n mieren n&¨%¨ker die zo zuur keek dat je sprookje uiteen viel.

Nadat we de eerste dag rondgelopen hadden, wilden we de tweede dag een berg gaan beklimmen. Ewout had bij het ontbijt een Zweedse meisje die in Engeland woonde ontmoet. Zij had hem vehalen verteld hoe mooi het wel niet was daar boven en dat je fantastisch uitzicht had. Zo gezegd, zo gedaan gingen we met z´n tweeen richting het pad naar de top. We hadden niet eens een voet op de berg gezet of er kwam alweer een Boliviaan naar ons toe gehaast om entree geld te vragen. Tot mijn grote irritatie vroeg ik aan die man of hij geen papieren had om ons te overtuigen dat hij voor de gemeente werkte en recht had om ons geld te vragen.

De man rende naar zijn huis toe om zo genaamd het bewijs te halen, maar toen hij terug was vertelde hij dat hij het was vergeten op kantoor. Ik kan jullie vertellen, deze man zag er niet uit als een persoon die op kantoor zit. Ook vertelde hij ons dat normaal zit zijn vrouw bij de ingang (die er niet was) om entree geld te vragen aan toeristen, maar dat ze er nu toevallig niet zat omdat ze naar de markt moest... tja toen ik een blik worp naar zijn vrouw die er toen wel weer zat, kon ik me moeilijk voorstellen dat ze de hele dag op de hoek van de straat zat wachten op 1 of hooguit 2 vedwaalde toeristen !!

Hoe dan ook, als je een tijd lang mensen hebt meegemaakt die alleen maar uit hun nek lullen, krijg je er opeens een allergie van. Dus wij geen berg beklimmen, wij maar weg gegaan, want ik was niet van plan om zomaar iemand geld te geven.

Nou ja ook niet erg, want het was warm en als je die berg zag had je ook

meer zin om in een cafeetje te zitten met koel drankje... !  

Wij wilden wel nog wat actiefs doen, dus de volgende hadden we trip geregeld om met ons vieren naar Isla del Sol te gaan. De boottocht duurde 2 en  de bedoeling was dat ze ons afdropte aan de andere kant van het eiland zodat je ongeveer 3 a 5 uur naar de andere kant  kon lopen. Ook kon je ervoor kiezen om lui in de boot te blijven en mee terug varen. Wij ( Ik, E. , Seline en Charlotte) wilden gaan wandelen.

Het eiland was behoorlijk groot. De uitzichten waren prachtig. De diep blauwe water van het meer tegen het licht blauwe van de lucht was zo mooi. Het eiland was best droog, maar dat gaf wel een mooi contrast. Onderweg rende er een zwart puppy razend snel langs ons heen. Hij blafde met zijn piepstemmetje en rende zo snel dat je eerst niet kon definieren wat het was. Nou ja, het zal wel... je loopt gewoon door. Je ziet wel vaker rare dingen. Even later zagen weer een hondje. Alleen dit keer was deze puppy uitgeput en hijgend in de zon. Zijn haren wren zo dik. Seline gaf hem wat water, maar ze wilden hem ook niet achterlaten. Je daar op het eiland echt helemaal niets ! Dus wij hem meenemen.... eerste droeg Seline hem en toen ik. Dat beestje was een puppy, maar een grote en je wilden hem ook niet tegen je aan houden aangezien hij vies was en wormen had....

Ik dacht we nemen hem mee naar het vaste land, daar heeft hij meer kans om te overleven. Maar onderweg kwamen we een Indigen meisje tegen die haar hondje herkende en het hondje haar.

Terug op de boot, zouden we nog een stop doen. Een ruine bezoeken. Daar aangekomen vroeg de kapitein voor wie er wilde uitstappen zou er een stop zijn van 20 minuten. Niemand stond op... de hele boot vol, wel 40 man in de boot en niemand had zin om uit te stappen. In plaats van een 20 minuten stop, werd het een 1 minuut stop !!

´s Avonds hadden we onze eerste zwaar goedkope maaltijd ervaring. In de Lonely Planet is geschreven over een van de duurste restaurants in Copacabana, dus wij met z´n vieren daar naar toe. We hadden alle vier een steaks, met salade buffet, extra portie friet en een fles wijn. Dit alles inclusief fooi niet meer dan 30 euro !! Doe dit maar na ergens anders !! Het eten was ook nog eens lekker.... (heel belangrijk)

De volgende dag moesten we de bus nemen naar la Paz. Na een tijdlang in de bus te hebben gezeten, moesten we er op een gegeven moment uit. We moesten een boot op om het meer over te gaan. Wij en natuurlijk ook de bus. De bus ging apart op een soort vlot en wij met een klein bootje. Wij en boot aan de overkant, konden we weer verder richting La Paz. Het was wel weer fascinerend om te zien hoe ze al die bussen naar de overkant brachten. Ik denk dat ze in Nl hiervoor een brug hadden gebouwd of gewoon andere bussen aan de andere kant zetten....

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer