Machu Picchu

DAG 1

Rond 6 uur ´s ochtends stonden ze voor de deur om ons op te halen. Met onze juttenzakken van niet meer dan 7 kilo liepen we richting de bus. We waren een van de eersten die opgehaald werden. Over de hobbelige straatjes van Cusco gingen we andere hotelletjes af waar onze wandelgenoten stonden te wachten. De bus liep vol en we waren onderweg naar de eerste dorpje richting  het beginpunt van Machu Picchu. Hier hebben we uitgebreid ontbeten, tabletten gehaald tegen hoogteziekte en ik heb een wandelstok gekocht.

Met z´n allen weer de bus in. Via hele kleine stogweggetjes kwamen we aan bij het beginpunt van de wandelroute. Hier ontmoette we iedereen  bij naam, zowel de wandelaars als de gidsen en de dragers. De dragers deden alles. Je spullen sjouwen, de tenten, eten en kookgerei. Een drager draagt wel tot 20 kilo´s op zijn rug! We begonnen met een lunch  voordat we gingen lopen. Na de lunch liepen we richting het beginpunt van de Trail. Het is 82 km naar de ruines van Machu Picchu. Maar we hadden er zin in. Ook voordat we verder konden lopen moesten we ons eerst registreren en we kregen een stempel in ons paspoort. Wat Ewout helemaal geweldig vondt !!

Deze dag liepen we ongeveer 4 a 5 uur naar de eerste kamp. De weg was niet moeilijk en je kon genieten van de mooie uitzichten langs de rivier. Je kwam ook talloze ruines tegen. Ze waren mooi en de gidsen vertelde hele verhalen erover. Het weer was mooi, zonnig met wolken. Het was dus behoorlijk warm wanneer je aan het lopen was. Het was ook goed als je lagen droeg, zodat je kledingstukken uit kon doen als je te warm kreeg. Maar er was dan ook weleens een hele koude wind. Alle kledingstukken gingen weer aan inclusief Alpaca ( variant van de Llama) handschoenen en muts.

Het werd al schemerig toen we bij de eerste kampo aankwamen. De tenten stonden al klaar en je rook de etensgeur uit de modderhuisje. Er was natuurlijk geen douche, alleen een kraan waar water uit rivier kwam. IJSKOUD!!! De wc was geen pretje. Het was verstandig om als een van de eersten je behoeftes te doen. Na 10 andere wandelaars en 15 dragers was de wc onherkenbaar! Ook was er geen electricteit. Na ongeveer 1 uur schemering was het pikkedonker. Het enige waar je je enigzins kon orienteren was de rivier die een aantal meters onderaan stond te brullen. Behalve de onze slaaptenten hadden de dragers ook een grote tent opgezet waar we avondeten kregen. Met ons 13 zaten we op wankelende krukjes te wachten op de hoofdkok.

We waren zeker benieuwd in wat we zouden krijgen. Hoe dan ook iedereen had het koud en honger, dus hij had ook bekant een hond kunnen serveren en wij zouden het eten! Tot ons geluk kregen een drie gangen menu. Voorgerecht kregen we soep, hoofdgerecht  kregen we aardappels met kip en groente, nagerecht een pudding en een glaasje rode wijn. Het was goed te eten! Wat hilarisch was, is dat  een van de dragers ook de hoofdkok is. Komt ie het modderhuisje uit om ons eten te brengen, helemaal in een wit koks outfit! Wij met z´n allen klappen voor zijn goede zorg.

Het werdt zeker niet laat. Na de maaltijd gingen de wandelaars een voor een naar z´n tent. Het koelde behoorlijk af ´s avonds. Ik had een lange broek aan, trui, daar eroverheen een dikke wollentrui en daar er weer over heen een grote poncho die mijn moeder mij mee had gegeven. Muts op en handschoenen aan en nog steeds koud! Ewout en ik hadden gelukkig thermo onderkleding gekocht. Nadat ik mijn gezicht en handen waste in het donker (alleen een hoofdlantaarn op mijn hoofd) gingen we naar de tent. Moeilijk uit kleden en thermo kleding aan. Slaapzak uitrollen en proberen je zo comfortabel mogelijk te maken op een 1 cm matje waar alleen de helft van je lichaam op paste. laat staan als je een wat  steviger persoon was !! Lantaarn ging uit, proberen de kou te negeren en tot rust komen met de vreemde geluiden in de bergen en het wilde water van de rivier.

DAG 2

Half 6 werdt er tegen onze tent aangebonkt. Om je heen hoorde je iedereen kreunend wakker worden. Aan de ene kant was je blij dat het weer ochtend was zodat je snel uit die verkramte tent kon gaan, maar aan de andere kant was je ook helemaal verrot doordat je geen oog dicht kon doen. Of je was wakker geworden doordat je van je matje af was gerold en daardoor NOG kouder had of  je werdt wakker doordat er een lichaamsdeel geen gevoel meer had doordar je op de harde koude vloer lag. Hoe dan ook iedereen werdt   gebroken wakker. Heel fijn was wel dat de jongens (de dragers) een teil met warm water bij je tent neerzette. Op deze manier kon je in ieder geval een beetje af nemen!  

Na een ontbijt begon weer de wandeling. Vandaag zou het de zwaarste dag zijn en de gidsen hadden gelijk. We moesten een klim maken van 1500 meter in 9 km lopen en dan weer 3 km via trappen uit de Inca tijd (grote trappen dus!) naar beneden. We begonnen bij de 2700 meter. Het lopen ging prima. het was een constante klim, maar je kan je wel voorstellen dat de ijle lucht het enigzins moeilijk maakte. Het begin ging okay, na anderhalf uur lopen begon men steeds langzamer te lopen. Het moest wel, want na elke 30 seconden klim, begon je heel hard te hijgen en had soms het gevoel dat je longen uit elkaar spatte en je hart uit je borst bonste. Je moest je tijd nemen. Zo liep je constant mensen voorbij en wanneer je moest rusten liepen zij jou weer voorbij.

Ewout had even een langzaam begin totdat hij zijn I-pod in deed. Iedereen maakte al commentaar tegen mij: ´Heeft hij cocabladeren op ofzo?!?!´ of ´Heeft ie  een peper in zijn reet?!?!´ Dat was helemaal het geval niet, Ewout had simpelweg harde muziek op van rap naar U2. Dat was voor hem een drijfveer om geconcentreert de berg op te gaan. (waar geen einde aan leek te komen!)  Terwijl je puffend naar boven liep, zoefden de dragers je voorbij. Jij met een rugzakje met je camera, water en snacks, zij met hele tenten en  kuikens! Vaak liep een tijd lang achter een drager. Zij hadden korte benen en wat langere bovenlichamen. Hun schoeisel was vaak gemaakt uit rubberen zolen die met bandjes vast zitten aan hun voet. De heel zag er niet uit. Dikke kloven in een laag eelt. Voeten wassen kennen ze niet of wassen uberhaupt. De guren die op de weg werdt nagelaten was ook weer apart... Hoe dan ook, het zijn hardwerkende jongens. Dat kunnen jongens uit Europa nooit na doen. Zij zouden er al na 1 uur jankend op hun knieen op gegeven hebben.

Hoe hoger hoe fantastischer de uitzichten. Na ongeveer 7 uur naar boven te hebben geklommen was het einde in zicht. Sommige kwamen half kruipend de berg op en plofde neer op de grond. Ewout en ik wilde niet al te lang zitten, want we moesten nog 3 km  de berg af dalen op grote treden die de Inca´s hadden nagelaten. Aangezien we de hele dag hadden geklommen wisten we dat onze benen als gelei aan zouden voelen zodra we zouden dalen.

We hadden het helemaal gehad. Het werdt koud en we hadden zo´n honger dat we in staat waren om bijna iemand te vermoorden. Ik was al lang blij dat ik niet meer zo hoefde te puffen terwijl ik liep. Het was pijnlijk voor het lichaam, maar een opluchting voor mijn longen. Na zo´n anderhalf uur te hebben gelopen kwamen we bij onze kamp aan. De kamp was groot en er verbleven vele andere groepen. We kregen gelijk wat te eten (popcorn en thee) en wij gingen ons opfrissen bij de gemeenschappelijke toiletten. Deze hadden wl douchen maar No way dat je daar onder ging staan. Zou je dood vriezen! Dus gewoon met een sok van Ewout onder de kraan jezelf een beetje wassen.  Bibbertandend kleedde we ons aan met schone ondergoed en shirtjes. Dat was wel zwaar irritant.... door de kou moest je natuurlijk vaker naar de wc , maar de wc waren ver !! ´S avonds dus ook weer....  we gingen als vrouwen allen tegelijk zodat we meer licht hadden naar de toiletten toe. Met zaklampje in je mond proberen je broek naar beneden te doen, maar zonder dat je broek de grond aanraakt (allemaal smerigheid, wat het was wil ik niet eens weten!) andere hand de pleepapier en hangend over een te gore pot....Tja dat vroeg om moeilijkheden...bij mij dan! Nadat ik mijn behoeftes had gedaan viel mijn wcpapier op de grond..... en wcpapier was schaars op de Incatrail....!! Ik gillen NEEEEE!!!!! De vrouwen (4 Argentijnse, 1 Australische en 1 Ierse) riepen allemaal in hun eigen taal: Que paso?!?! What happend?!?!  en What happend!?!??! Uit ellende trapte ik de deur open met mijn broek half hangend  en wijzend naar het wcpapier..... We voelden allemaal hetzelfde op dat moment: What the F*&#ck doen we hier....!?!??!

DAG 3

 

Half 5 werden we de volgende dag gewekt. Na een kleine half uur en ontbijt waren we weer ondeweg. Vanuit het kamp was het uitzicht prachting. De bergen bekleed met een groene kleed, gesneden door inmense watervallen en geraakt door de wolken en nevels. Je voelde  totaal afgesloten van de civiliceerde wereld. We hadden dagen  geen auto´s,  tv´s  alles wat electrisch is gezien. Alleen omringt door natuur  en mensen die hetzelfde doormaakten als jij......

Na een korte klim van 2 uur werdt de weg al wat platter. Dit betekend niet dat het pad mooi glad is. Het bestaat uit keien en trapjes, dunne padjes waarvan 5 cm rechts van je een ravijn is van 2 km naar beneden.... Na een paar uur te hebben gelopen kwamen we aan bij onze kamp om te lunchen. Hier hebben we ongeveer 1 uur gezeten.   S nel na de lunch waren de meeste al gaan lopen. Ewout en ik deden er wat rustiger aan. Het zou namelijk en tamelijk makkelijke trail zijn. 16 km door paden wat ik al eerder beschreef.

De Argentijnse vrouwen waren al weg. Ewout en ik  liepen een  van de vrouwen voorbij. 59-jarige vrouw die voor het eerst in haar leven zoiets deed. Zij had de anderen (in de 30 en 40 jaar) overgehaald om de Inca Trail in 4 dagen te doen in plaats dan met de trein. Nee had zij gezegd´Als je de Machu Picchu wilt zien dan moet je het goed doen!´ Nou dat vonden wij wel tof van haar. Anyways,  haar drie vriendinnen hadden haar voorbij gelopen en waren vooruit gegaan. Het probleem was nu dat deze dame genaamd Isabel het   wel liep, maar heel voorzichtig. Zij wilde niet uitglijen en ook ze was bang voor hoogtes....!! Eeehhhm tja deze pad had velen hoogtes.  Dus ewout en Ik besloten maar om met haar te lopen.....

Na ongeveer 5 uur (langzaam) te hebben gelopen, begon het te regenen. Wij regencapes aan. Het begon toen echt heel hard te regenen. Mijn cape was er niet echt voor gemaakt om zulk water tegen te houden en besloot maar om niet meer proberen klein te maken. Hand in hand liep ik met Isabel treden af en op die spekglad waren. Bij hoge treden liep Ewout voor haar en ook soms haar arm te ondersteunen. Ondertussen was een van de giden bij ons en aangezien wij de laatsten waren van de groep moest hij wel bij ons blijven.  

het begon al donker te worden.  Ewout en ik waren al wanhopig om bij de tent aan te komen. Niet zodanig  omdat het donker werdt, maar omdat we het hadden gehad met het slakkenpas.... Hoe dan ook, zonder lantaarns liepen we het allerlaatste stukje naar de kamp. Aangekomen ging iedereen klappen en moesten we even zitten met een warm kopje thee. Ook kon je hier een douche nemen voor 10 solis per persoon (rond de 2 euro). Onder een pistraaltje probeerde je jezelf schoon te schrubben. Het was hoe dan een heerlijk gevoel om een beetje schoon te zijn na 3 dagen. Na wat te hebben gedronken met een Iers stel gingen we slapen.

DAG 4

 

Half 4 werdt het dit keer wakker worden. Ewout en ik hadden het helemaal gehad, niet alleen wij maar iedereen. B lijkbaar was het eten van de avond daarvoor niet helemaal top. Een van de Argentijnse vrouwtjes was ziek geworden en had de hele avond overgegeven. Ik had gelukkig nog iets voor haar buik, maar dan dat konden we niet doen....

Ook de Ierse meid voelde zich niet tof en ook zij had overgegeven. Het eten niet deze landen is soms net als Russische Roulette....ik had eindelijk een keer geluk dat ik niet getroffen werd.....

Het duurde niet heel lang de weg naar het Zonnepoort. Ongeveer 3 uurtjes. We wilden allemaal voor zonsopgang bij de poort aankomen zodat we de zon tegen Machu Picchu zouden zien. Met z´n allen maakten we daar foto´s en wachten op de zon. Het was in het begin behoorlijk mistig  en was de vraag of de zon door de wolken zou komen. We gingen toen toch maar naar beneden lopen richting de Ruines.  2 urige wandeling kwamen we aan. Iedereen was blij, dood op, maar opgelucht. Hier wachtte je op 3 dagen lang  en eindelijk ben je er. Niet alleen om de ruines, maar je keek er ook naar uit  om die hamburger te eten en  goeie warme douche....!

Na een 3-urige toer door de ruines gingen we naar het restaurant van het park. Ik at een broodje en Ewout een hamburger. Op dat moment kwam het Ierse stel aanlopen, Eric en Carolanne. Erik zag wat Ewout in zijn handen had en haastte zich naar de balie om te bestellen. Met grote ogen ging hij bij ons zitten met zijn hamburger. Ik kan je vertellen ik heb nog nooit iemand zo een hamburger zien eten. Binnen 4 seconden was het ook weg !!

 

Ewout wilde nog heel graag Wina Picchu beklimmen. Dat is een andere berg top naast  Machu Picchu. Nou mij mooi niet gezien. Ik zat daar met mijn cola en ik ging niets meer beklimmen !! Eric hoorde dat en hij vond het ook wel stoer om dat te gaan doen met Ewout. Carolanne ging naast me zitten en wij wensten de jongens succes.

De klim is eigenlijk 45 minuten, maar de jongens wilden dat in 30 minuten doen. Helaas niet gered....!! Het pad was heel dun en soms had je slome mensen voor je, was de uitleg.... ja....

Na 2 uur te hebben gewacht gingen we naar de bussen. Die bracht ons naar Aguas Calientes, een dorpje onderaan Machu Picchu. Hier aten we weer wat in een restaurant en in dat restaurant zouden de gidsen onze jutten zakken achterlaten. We liepen de bus uit en daar stond een van de dragers op ons te wachten. Ik had hem beloofd om de zaklamp na de trip aan hem te geven. Zo gezegd, zo gedaan.

Na het eten gingen we naar de trein. Het was een 5-urige treinrit terug naar Cusco. Iedereen lag out in de trein, ik kon niet echt slapen, ik denk dat ik te moe was....  Ik was blij dat ik de lichten van de stad zag. Ik kon niet wachten om heerlijk in een goed bedje te liggen. Nadat iemand van het bedrijf ons ophaalde en wij afscheid namen van onze Ierse vrienden kwamen al snel aan bij het hotel. Na een douche het bed in en ogen dicht.....

 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer