Surfershouse 'El Refugio'

Na een regenachtige weekend in Boquete te hebben gezeten, waren we weer aan zon en strand toe. De schoolbus terug naar David gepakt en toen weer een grote bus gepakt. Aan het loket vroeg de dame aan ons waar we naar toe wilden. In de instantie zei ik Chame, een wat grotere plaats aan het einde van de stranden reeks. Dit zei ik aangezien er niets over San Carlos in de Lonely Planet werdt verteld en nam aan dat dit niet eens een dorpje was....

Ewout die zei terecht dat het aan het begin van de stranden reeks was en misschien daar beter was om uit te stappen en zonder na denken zei ik tegen de vrouw in het loket: 3 tickets naar san Carlos.

We hadden plaatsen op de tweede verdieping van de bus vooraan. We hadden panorama uitzicht op de Panamericana. 2 films en 15 foto's later kwam de man van bus naar ons toe om te zeggen dat we bijna bij de bestemming kwamen. Kijkend naar buiten zagen we eigenlijk niets..... Hier en daar een paar brugjes voor voetgangers over de snelweg. De bus stopte en liet ons achter aan de zijkant van de weg.

Het werdt al donker en we zagen wat licht branden achter wat bosjes. Bepakt en bezakt kwamen we aan in een klein winkelstraatje. Daar keken we om ons heen en wilde al een hostel bellen die in de Lonely Planet beschreven stond. Nog voordat we dat konden doen, kwam er een luidruchtige oude(re) man naar ons toe lopen. Zijn gezicht was gerimpeld door excessief bloot te zijn gesteld aan de zon. Met een paar tanden in zijn mond en aanzienlijk goed engels riep hij naar ons dat hij en zijn zoon een hostel hadden.

Aangezien ik niet altijd even goed van vertrouwen ben, riep ik terug naar de man ' Are you going to kill us?' Lachend schudde hij zijn hoofd van niet. In zijn kleine 4WHD Suzuki propte wij al onze tassen en reden naar zijn huis. Ewout vroeg aan Russel hoe hij zo goed engels kon spreken en waar hij vandaan kwam. Waarop Russel antwoorde met ' I'll tell you everything later!'  Door een donkere weggetje kwamen we aan bij het strand en zijn huis. Het grote zwembad en veranda trok gelijk onze aandacht. Hangmatten en gezellige hoekjes maakte dit huis zeer welkom.

De kamer die hij voor ons had, was simpel, maar schoon en we hadden onze eigen badkamer. Al snel hadden we door dat dit huis echt een 'guys' huis is. We ontmoette binnen 5 minuten zijn zoon Jay en wat jongens die daar woonden, Patita en Carlain.

Patita, oftewel Marcos is een rasechte Panameen. Met zijn 1.60 meter was hij zeer druke en altijd heen en weer aan het lopen. Enigzins nerveuze uitstraling was hij altijd bezig met om zich heen aan het kijken. Het is een jongen met talent voor surfen zei Russel, maar hij neemt de sport niet serieus genoeg en om in Pro's te komen heb je meer dan dat nodig...

Carlain is een jongen uit Hawaii. 15 jaar oud en 1.80 meter met een groot talent in het surfen. Na hem een paar keer te hebben gezien in de golven, kun je zien dat hij het ook echt kan. Alleen een beetje jammer dat hij al aan de bier en sigareten (nog meer?) zit....

Jay, Russel's zoon, heeft zeker de charisma van zijn vader, maar dan iets minder... Surfen is zijn leven en het zorgen voor zijn vader domineert zijn leven. Na een paar keer de mogelijkheid te hebben gehad om een goeie baan te hebben voor de televisie programma 'Survivor' heeft hij toch maar besloten om voor het huis en zijn vader in Panama te blijven.

Hoe dan ook Jay kan niet klagen, met hier en daar wat toeristen in zijn huis en een sponsorschap bij Vans is hij gelukkig met zijn paps.

Dit waren de Main Characters van dit huis. Dit huis is levend en mensen komen en gaan en gebruiken het als een basis van een wat tramaland leven. Wij zijn de gelukkigen om dit van 'buiten' en  'binnen' te hebben mogen beleven.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer