De zoutvlaktes van Bolivia

Ik moest al heel erg haasten. Iedereen stond op mij te wachten en als een goeie

Zuid-Amerikaan kom vaak te laat. Met z´n vijfen gingen we een 3-daagse toer doen in een 4-wd rond de zoutmeren in de Andes gebergte. Nadat we onze backpacks op de jeep hadden gegooid instaleerden we ons in de auto voor de lange rit door de bergen.

Onze chauffeur, een echte Boliviaan, zei niet veel. Het was een wat stuggere man waar je echt geen gezellig praatje van hoefde te verwachten. Natuurlijk was ik weer de lul... ik moest voorin naast die vent zitten. Ewout en Lobke zatten achter mij en Seline en Linda    zaten samen helemaal achterin.

De eerste stop was bij een treinkerkhof. Je zag treinstellen die uit de tijd van onze overgrootopa´s kwamen. Echt oud dus. Wel een mooie locatie om foto´s te maken. Om de kerkhof was niets, alleen woestijn. Het was bezaaid met kleine tornado´s. Dat was heel gaaf om te zien. Ik was nog nooit zo dichtbij bij een wrvelwind. Deze noemen de mensen in Bolivia ook de geesten van de woestijn. ´Los espiritos del desierto.´

De volgende stop was de beroemde zoutmeren. Het zijn vlaktes die bestaan alleen uit zout en heeft een grootte van misschien wel een klein land. In de verre verte kon je hier en daar kleine puntjes zien uitsteken dat eigenlijk inmense bergen zijn. De lucht was zo blauw en de grond zo wit. De reflexie van de zon konden je ogen niet verdragen en moest je wel een zonnebril dragen. Het was wel heel gaaf om foto´s te maken. Aangezien door het zout kon je geen diepte zien als je daar stond en kan je dus wel grappige dingen uithalen. (zie foto´s)

De volgende locatie was een eiland in de zoutvlaktes. Ik wist niet wat ik me daarvan moest voorstellen. Eenmaal aangekomen zag je idd een eiland midden in de zoutmeer. Het was een uitstekel van een groote rots dat bezaaid was met gigante cactussen. Hier liepen we een paar ur rond, totdat we konden gaan lunchen. De stugge Boliviaan had een hele lunch bij elkaar getoverd en smaakte heerlijk.

Ondanks we hoog in de bergen waren, het was snik en snik heet. En doordat je zo hoog in de bergen was, verbrandde je levend. Onder het lunchen hadden we geen schaduw, dus ik wist niet hoe snel ik alles naar binnen moest werken om maar weer in warme auto te gaan zitten.

Het was eind van de middag en we reden richting onze slaapplaats. Een hotel geheel gemaakt uit zout. Het was wel apart om te zien en de gezelligheid sprong er niet vanaf. Waar je op sliep was wel een matras, maar wel op een zoute blok. Je kon niets laten liggen zoals je kleding, het werd allemaal wit van de zout. Op bloote voeten helemaal niet aangezien de hele vloer uit losse grindachtige zout bestond. Gelukkig was er wel een gewone toillet, alleen die raakte constant verstopt... irritant als je een grote boodschap moest doen....

´s Avonds begon Seline en ik al vroeg aan de wijn en nog voordat het eten kwam waren we al tipsie. Gelukkig maar want het eten was niet echt behapbaar. Ook minder was dat Linda is vegetarisch dus sie kreeg een lekkere vette ei bij haar harde witte rijst.... mmmm

De volgende dag gingen we al vroeg op weg naar andere meren. Dit waren wel echte meren die uit water bestaat. Het is alleen wel heel apart dat ze uit verschillende kleuren bestaan. Je had van blauw water, naar gif groen tot donker rood. dot kwam door de algen in het water. Ook was het zalver gehalte zeer hoog. Behalve de schoonheid van de meren het was altijd besproeid met Flamingo´s. Het was een schitterend gezicht. Na de hele dag meren te hebben bezocht verbleven we in een ´refugio´Dit is een gebouwdje in de middle of  nowhere en het had alleen een slaapplek. Geen water, toillet moest door gespoeld worden met emmers en de bedden bestond alleen iot een harde houte plank met een stukje matras eroverheen, die de naam matras niet verdiende. En het was koud..... heeel koud. Hier zakte de temperatuur tot wel naar min -10 graden en ik was natuurlijk weer ziek geworden.

De hele dag voelde ik me niet helemaal top en kon ook niets eten, maar eenmaal bij onze slaapplek aangekomen werd het erger. Seline kwam me al een soepje brengen wat wel lekker was. Ik kon dat niet in houden en voelde me daarna nog zieker. het was geen goeie nacht voor mij ...

De volgende dag moesten we rond 4 uur ´s nachts opstaan. Ik voelde me nog steeds niet helemaal goed, maar ik was allang bij dat we daar weg waren. De zon kwam al een klein beetje op en waren onderweg naar de Geisers. Het zijn grote gaten in de grond waar hete water uitspuit en stoom. Deze stoom en water zijn gloeiend heet. 

Later reden we naar warm water baden. Hier kregen we ontbijt en als je wilde kon je je baden. daar had ik niet echt zin in, als je er eenmaal uitkwam vroor je weg! Het was wel mooi de zonsopgang weerspiegelend op de warme plassen. De stoom reflecteerde in het water en de vogels maakte het plaatje af.

We reden door tot aan de grens van Bolivia en Chili. We moesten onze uitstempel laten zien. We konden namelijk al onze uitstempel halen in Uyuni, dit was 3 dagen voordat we de grens overgingen. Dat was wel weer apart dat je je stempel eerder al kon halen.... Nadat we bij immigratie politie waren geweest moesten we wachten op de bus die ons naar San Pedro de Atacama zou brengen. We hebben zeker 2 uur gewacht en mijn geduld begon al op te raken aangezien er niets te doen was.

De weg naar Chile was een lange weg naar beneden. In de verte zag je niets, Een grote droge vlakte. Ik was het eigenlijk al zat om geen bomen om me heen te hebben. Het maakte mij nog even niet uit, ik was allang blij om weer mijn vaderland te bezoeken..... 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer